تبلیغات
!!ورود هر گونه دغدغه، ممنوع - به وقت شام





!!ورود هر گونه دغدغه، ممنوع




چند شب پیش بلاخره یه وقتی پیدا شد و تونستم فیلم پرطرفدار و پرهیاهوی «به وقت شام» رو ببینم، ساخته ی ابراهیم حاتمی کیا. شاید با دیدن یک بار این فیلم، نشه خیلی دقیق قضاوت کرد. با این حال چند تا نکته به ذهنم می رسه که در زیر می نویسم:

-          خیلی برام جالب بود که با اینکه بیش از یک ماه از اکران این فیلم در سینماهای کشور می گذره، هنوز تو خرید اینترنتی، ظرفیت سالن های این فیلم زود پر میشه و سالنی که ما تونستیم بریم هم پر از آدم بود و جالب تر این بود که با اینکه موضوع فیلم بر همه روشنه، اما بیشتر تماشاگرها جوونایی بودن که اصن به تیپ و ظاهرشون نمیومد که برا همچین فیلمی پول بدن! در طول فیلم خیلی هم از خودشون هیجان نشون میدادن!

-          این فیلم اصلا و ابدا صحنه ی خشنی نداره... بر خلاف چیزی که آدم تصور می کنه. حتی اینقد تو تبلیغاتش و در حواشی این فیلم می گفتن خباثت های داعش به خوبی در این فیلم نشون داده شده که ما گفتیم حالا چیا رو به تصویر کشیدن لابد و قراره تو هر سانس این فیلم، چند نفر غش کنن!!! نه، اصلا اینطور نبود. هیچ خباثت خاصی هم راستش نشون داده نشد بلکه داعشی ها در این فیلم به شدت احمق و مضحک به تصویر کشیده شدن! به نظرم پایتخت 5 خیلی بهتر تونست خباثت داعشی ها رو نشون بده یکم!!

-          حاتمی کیا کارگردان بسیار ارزشمندیه چون دغدغه های ارزشمندی داره و سی ساله که دست میذاره رو موضوعاتی که همیشه در این کشور مغفول و مظلوم واقع بودن و از این منظر میشه بهش افتخار کرد ولی این دلیل نمیشه که به کارهاش نقد وارد نباشه و فقط ازش تمجید بشه به صرف ارزشی بودنش! من حتی معتقدم که اگه فیلمی با سوژه ی بسیار ناب و ارزشی انتخاب بشه اما بد بهش پرداخته بشه، اصن از اول ساخته نشه بهتره و از این منظر من به خیلی از کارهای حاتمی کیا نقدهای بسیار جدی دارم.

-          می تونم بگم به وقت شام جزء کارهای نسبتاً خوب حاتمی کیا محسوب میشه و از کار مشهورش، ینی فیلم «چ» بسیار بهتر بود. یه داستان مشخصی داشت، جذابیت های بصری بالا داشت و مث اغلب کارهای حاتمی کیا نبود که پر از دیالوگ های پیچیده و سردرگم کننده باشه. هرچند این عادت همیشگی حاتمی کیاست که مسئله ها و شبهه ها رو در فیلم هاش مطرح کنه ولی به اون ها پاسخ نده! که این پارامتر به نظرم در به وقت شام هم بود، اما بسیار کمتر و مقبول تر.

Be Vaghte Sham.jpg

-          متاسفانه فیلم خیلی ربطی به جنجال های رسانه ای و حواشی های این فیلم نداشت! مثلا من شنیده بودم که گفته بودن کسی که این فیلم رو ببینه، کاملا توجیه میشه که چرا لازم بود مدافعان حرم به سوریه برن! در حالی که اصن اینطور نبود به نظرم. اتفاقاً خیلی از سوالات و شبهه های مطرح شده در فیلم بی جواب موند. در ضمن کل داستان فیلم در یک موقعیت بسیار محدود اتفاق افتاد. والا من که با دیدن این فیلم اصن نفهمیدم چرا بچه های ما رفتن تو سوریه جنگیدن!!

-          در کلِ داستانِ فیلم فقط دو تا مدافع حرم ایرانی(ینی ایرانیِ حاضر در جنگ با داعشی ها در سوریه) حضور داشتن (یکی از نسل قبل و یکی از نسل ما) که از همین دو تا هم، اتفاقا یکی ش(ینی جوان تره) اصن توجیه نبود و انگار به زور آورده بودنش سوریه!!! :| و همه ش دلش پیش همسر و بچه ش بود و خانواده ی همسرش هم کاملا شاکی بودن که تو سوریه چیکار می کنی!! در ضمن این شخصیت با اینکه خلبان بود، بسیار ترسو بود و یه جاهایی از ترس پاهاش می لرزید و کنترل خودشو از دست میداد! به همین دلیل من واقعا نمی فهمم چرا میگن به وقت شام مظلومیت شهدای مدافع حرم رو نشون میده؟ کدوم مدافع حرم؟! در میان تماااام این مدافعان حرم که بعضی هاشون شهید شدن و خیلی هاشون مث شهید زنده ان، چند درصدشون واقعا اینجوری از زمین و زمان به خاطر حضور ایران در سوریه شاکی بودن و به زور رفته بودن سوریه و تا این حد ترسو بودن؟!!!! :| چند درصدشون خانواده هاشون ناراضی بودن برای حضورشون در سوریه؟ حاتمی کیا عادت داره که همیشه اقلیت ها رو به عنوان نماینده ی اکثریت ها در فیلم هاش جا بزنه و این حرص منو در میاره!! به وقت شام در واقع قهرمان نداره، بلکه نقش اول فیلم، مجبور میشه هر کاری از دستش بر میاد انجام بده تا یه عده رو نجات بده، و این کارهای اضطراری ازش همینجوری الکی قهرمان ساخت! همین! بماند که اساساً اون پروژه ی انتحاری داعشی ها در انتهای فیلم بسیار مضحک و غیرقابل قبول بود. هنوزم نمی دونم هدف داعشی ها چی بود از اون پروژه!!

-          این فیلم از نظر فنی بسیار در سطح بالایی بود و جلوه های بصری ش جذاب بود و شاید همین قضیه موجب پرطرفدار شدنش شده باشه.

-          در این فیلم یه حس خیلی قشنگی به آدم دست میداد از گرمیِ سوری ها در مواجه با ایرانی ها با این که هم زبان نبودن ولی بسیار گرم باهم برخورد می کردن و من فک میکنم این حس مثبت و زیبای هم بستگی و وحدت بین دو ملت سوریه و ایران خیلی جالب و دوست داشتنی بود.

Image result for ‫به وقت شام‬‎

-          این فیلم در پسِ داستان و ماجراهاش و جلوه های بصری و هیجان و ترسی که نشون میداد، یه حس غریبی هم به آدم میداد که ته دل آدمو ناراحت می کرد، یه جور حس غربت... حسی که به هیچ وجه در فیلم های دفاع مقدسی، حتی غمگین ترین هاشون خبری ازش نیس. رزمنده های ما در زمان جنگ با تمام ضعف هایی که در امکانات و ادوات جنگی داشتن، در کشور خودشون داشتن می جنگیدن و پشتشون ایران و ایرانی بود. اما رزمنده های مدافع حرم غربت خاصی داشتن، جنگیدن در کشوری که کشور خودت نیس با دشمنی که از جنس خودت نیس، حس غربت خیلی بالایی داره که من فک می کنم این فیلم خیلی خوب تونسته بود این حس رو منتقل کنه.

-          این فیلم آبروی هر چی تازه مسلمون غربی بود، برد!!! :)))

-          وقتی فیلم تموم شد، حس وا رفتگی داشتم و ناخودآگاه گفتم: همین؟! تموم شد؟!! به نظرم این ضعف بزرگی برای یه فیلم هست که مخاطب رو اقناع نکنه.

 

اگه این فیلم رو دیدی، حتما نظرت رو بگو بهم...ممنون



[ شنبه 8 اردیبهشت 1397 ] [ 01:17 ] [ *برف دونه* ] تحلیل و نظر